Huis-, tuin- en keukenpompjes

Ik ben al jaren gefascineerd door hoe pompen water van laag naar hoog brengen. Ook dan spelen wij met natuurkrachten, want de zwaartekracht laat water altijd van hoog naar laag vallen. Zonder pompen zouden we geen drinkwater hebben, geen riool, en stond half Nederland onder water. 

Tijd dus om ze een keer in het zonnetje te zetten. Dat doe ik graag door kinderen mee te nemen in hoe pompen werken. Soms vraag ik hen tijdens een techniekworkshop op school: 'Er zijn in dit lokaal veel pompjes, wie weet waar?' Meestal kijken ze me glazig aan. Tot ik hun eigen hart noem. Dat pompje werkt dag en nacht door, zonder pauze. En als we staan, brengt het zelfs bloed uit onze tenen omhoog. Hoe knap!

Na dit gesprek gaan we zelf pompjes maken. Van een lege tandpastatube bijvoorbeeld, of van een kartonnen rietje dat we zo knutselen dat het razendsnel kan ronddraaien. Zodra ze draaien en het water alle kanten op spettert, schrikken ze zich rot. Dan vertel ik ze dat thuis precies hetzelfde gebeurt in de wasmachine: die slingert het water eruit zodat de was droog wordt. Een mooie link tussen techniek en het dagelijks leven.

Op een dag realiseerde ik me dat we thuis vaak pompjes gebruiken zonder het door te hebben. Denk maar eens aan zeep-, zonnebrand- en parfumpompjes. Ik maakte er eens eentje leeg, vulde ’m met water en speelde ermee. Het blijft bijzonder hoe zo’n klein ding vloeistof van laag naar hoog krijgt. Kinderen hoeven niet meteen te snappen hoe het werkt — het is al mooi als ze erover gaan nadenken. En een leeg pompje uit elkaar halen is sowieso leuk.

Ik link de huis-, tuin- en keukenpompjes graag aan het bijzondere verhaal van Nederland. Een verhaal waar we over de hele wereld beroemd mee zijn: het kunnen leven onder zeeniveau. Hulde voor de technici die de pompen aanleggen en er zo elke dag voor zorgen dat wij droge voeten houden.